Αρχείο για Μαρτίου, 2015

Στη συνεδρίαση της 27ης Μαρτίου 2015, η ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ συζήτησε την εξειδίκευση των αποφάσεων του ΠΣΟ της 15ης Μαρτίου (http://antarsya.gr/node/2988) και τον προγραμματισμό της υλοποίησής τους.

1. Αποφασίστηκε σύγκληση της συνδικαλιστικής γραμματείας την Κυριακή 29 Μαρτίου με στόχο την οργάνωση πλατειάς εργατικής συνέλευσης των δυνάμεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ την Κυριακή 19 Απριλίου, που θα συζητήσει την παρέμβασή μας στους χώρους  εργασίας (δημόσιο, ιδιωτικό, ελαστική εργασία, ανεργία) στις νέες πολιτικές συνθήκες και την προετοιμασία της Πρωτομαγιάς σαν σταθμό της πάλης του εργατικού κινήματος για την κατάργηση των μνημονιακών μέτρων, τη μη εφαρμογή νέων στα πλαίσια της ολοκλήρωσης του 2ουΜνημονίου, την αποτροπή 3ου Μνημονίου τον Ιούνιο, με όποιο όνομα και αν πλασαριστεί.

2. Αποφασίστηκε η στήριξη με όλες μας τις δυνάμεις της αντιφασιστικής διαδήλωσης στις 20 Απριλίου, στο δικαστήριο που θα γίνει η δίκη των στελεχών της Χρυσής Αυγής, το πρωί της πρώτης μέρας έναρξής της. Επιδιώκουμε να γίνει υπόθεση του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος διεκδικώντας στάση εργασίας και απεργία που θα βοηθήσει τη μαζική συμμετοχή εκείνη την ημέρα καθώς και να υπάρξει συνέχεια με νέες  αντιφασιστικές κινητοποιήσεις το επόμενο διάστημα.

3.            Προσανατολιζόμαστε στην οργάνωση κεντρικής εκδήλωσης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ την πρώτη εβδομάδα του Μαΐου. «Τρεις μήνες κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛΛ. Η πρώτη αποτίμηση και η αριστερή εργατική λαϊκή αντιπολίτευση. Οι ημερομηνίες και ο χαρακτήρας θα συγκεκριμενοποιηθούν μέσα στην επόμενη βδομάδα.

4.            Στα πλαίσια των πρωτοβουλιών μας για την μονομερή διαγραφή του χρέους  και της συνολικής πολιτικής παρέμβασης τη νέα περίοδο, θα κυκλοφορήσουν υλικά, αφίσες και προκήρυξη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μέσα στην βδομάδα, με τα οποία κάθε τοπική και κλαδική επιτροπή μπορεί να οργανώσει τη δράση της. Στηρίζουμε τις εκδηλώσεις και τις δράσεις της «Πρωτοβουλίας για την διαγραφή του χρέους».

5.            Αποφασίστηκε,  ότι ξεκινάμε σε συντονισμό και με τη ΜΑΡΣ και με κάθε άλλη δύναμη που μπορεί να συμφωνήσουμε, μεγάλη καμπάνια γύρω από το θέμα της αναγκαίας εξόδου από το ευρώ/ΕΕ, με κοινό υλικό και στόχο να αποδείξουμε πώς η έξοδος είναι δυνατή, και προσπάθεια ώστε να αυτό να γίνει θέση ευρύτερων κομματιών του κινήματος. Κρίσιμο ζήτημα είναι ειδικά σήμερα είναι ο αντιΕΕ αγώνας να γίνεται από την σκοπιά των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων και όχι από την σκοπιά της αστικής διαπραγμάτευσης (Λεπέν/ακροδεξιά ρεύματα), με διεθνιστική προοπτική, σε σύνδεση με το συνολικό μας πρόγραμμα.

6.            Αποφασίστηκε η διεξαγωγή της 3ης Συνδιάσκεψης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις 21 και 22 Ιούνη, με στόχο τον καλύτερο δυνατό πολιτικό εξοπλισμό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις νέες πρωτότυπες συνθήκες, την οργανωμένη επαφή της με τον μαχόμενο κόσμο, τον ανοιχτό δημοκρατικό διάλογο, την εμβάθυνση της δημοκρατίας, κρατώντας σαν σοβαρό κεκτημένο την διαδικασία της συζήτησης και των αποφάσεων για την πολιτική και εκλογική τακτική του Γενάρη.

7.            Αποφασίστηκε η συμμετοχή και η στήριξη στη Διεθνή αντι-ΕΕ Συνάντηση που οργανώνεται από το ΜΑΡΣ στις 27-28 Ιούνη. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μέσα από την συμμετοχή της θα επιδιώξει να συμβάλει στην επιτυχία της καθώς και σε αντίστοιχες μελλοντικές προσπάθειες.

Η ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλεί όλες τις τοπικές και κλαδικές επιτροπές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να συνεδριάσουν άμεσα και να πάρουν πρωτοβουλίες για την προώθηση της πολιτικής μας στο σύνολό της. Με εξωστρέφεια και δράση, εξορμήσεις και συνελεύσεις  – εκδηλώσεις σε κάθε χώρο και περιοχή, συσπείρωση δυνάμεων πάνω την πολιτική μας. Για το δυνάμωμα του μετώπου της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, την ανάπτυξη μιας  δυνατής αριστερής εργατικής αντιπολίτευσης, την ανάπτυξη των συνεργασιών και των συμμαχιών μας με βάση τις αποφάσεις μας.

Advertisements
H «καταδίκη»-αθώωση του υπουργού που υπέγραψε τις πρώτες μνημονιακές συμφωνίες για τη λεγόμενη «λίστα Λαγκαρντ» είναι μια επιτομή της σημασίας των πολιτικών των μνημονιακών συγκυβερνήσεων: μια δράκα ανθρώπων που αποφασίζουν τα χειρότερα και πιο επώδυνα για το λαό και φροντίζουν να βγάζουν τον εαυτό τους (και τα λεφτά τους) απ’ έξω. Έτσι λοιπόν, ο Παπακωνσταντίνου αφαίρεσε ονόματα συγγενών του από τη διαβόητη λίστα, γιατί προφανώς το αξίωμα «κρατήστε τα λεφτά σας στη χώρα» που επαναλάμβανε σε κάθε ευκαιρία τόσο αυτός, όσο με οι μετέπειτα κάτοχοι της υπουργικής θέσης, ισχύει μόνο για τους… άλλους. Για εκείνους που επιβαρύνθηκαν κατά 300% και πλέον με φορολογία στα τέσσερα χρόνια «μεταρρυθμίσεων», που έχασαν δουλειές, ζωή, μέλλον, εξαιτίας του Παπακωνσταντίνου, του Χαρδούβελη, του ΓΑΠ, του Σαμαρά, του Βενιζέλου, του Κουβέλη, του Καρατζαφέρη και λοιπών.
Ο Παπακωνσταντίνου λοιπόν αθωώθηκε, παρότι βρέθηκε ένοχος για νόθευση εγγράφου. Μόνο που το έγγραφο δεν ήταν… κλήση της τροχαίας. Βέβαια, δεν δικάστηκε με τον τρομονόμο για να καταδικαστεί σε 25 χρόνια κάθειρξη χωρίς να τον αναγνωρίσει κανένας μάρτυρας ή να κλειστεί στα δολοφονικά κελιά τύπου «Γ».
Όσο όμως και η ποινή που του επιβλήθηκε να είναι πρόκληση, όσο και το κατηγορητήριο να είναι κωμικοτραγικό (αλήθεια, πώς ανακαλύφθηκε η έννοια «αντίγραφο» για ένα ψηφιακό αρχείο;), όσο και όλα αυτά να ήταν και λίγο αναμενόμενα, δεν παύουν να είναι εξοργιστικά και επικίνδυνα.
Ο Παπακωνσταντίνου, όπως και οι πολιτικοί του προϊστάμενοι Σαμαράς, Βενιζέλος και λοιποί είναι ένοχοι στη συνείδηση του λαού, ένοχοι ως οι «δήμιοι» του που εφάρμοσαν τις απάνθρωπες και εξοντωτικές πολιτικές.

Ο λαός απαιτεί την τιμωρία όλων όσων ευθύνονται για την καταστροφή που έφεραν τα Μνημόνια, όσων οργάνωσαν και την αρπαγή του δημόσιου πλούτου και των κόπων των εργαζομένων. Γι’ αυτό θα δικάζονται στους λαϊκούς αγώνες, αυτούς που φοβούνται τόσο πολύ και τους ποινικοποιούν τόσο άγρια.

Η απελευθέρωση από τα δεσμά του χρέους, των μνημονίων και της ΕΕ είναι προϋπόθεση για τιμωρηθούν οι ένοχοι και να γυρίσουν τα κλεμμένα.

Οι φυλακές τύπου Γ πρέπει να καταργηθούν άμεσα, χωρίς καμία περαιτέρω καθυστέρηση. Αυτό υπογραμμίζουν και οι απεργίες πείνας κρατουμένων που βρίσκονται σε εξέλιξη. Οι φυλακές απομόνωσης αποτελούν μια ακόμα εκδοχή εγχώριου «Γκουαντάναμο», μετά τα στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους μετανάστες, άλλη μια αντιγραφή από θατσερικά καθεστώτα των πιο απολυταρχικών και απάνθρωπων μεθόδων εκδίκησης. Τα λευκά κελιά εξοντώνουν ψυχικά και σωματικά τους κρατούμενους. Οι δικαιολογίες για τη χρήση τους είναι το ίδιο προσχηματικές όσο ήταν και ο «κουκουλονόμος» με βάση τον οποίο έχουν γίνει διώξεις και ποινές εις βάρος αγωνιστών και αγωνιστριών που βαφτίζονται «τρομοκράτες» κατά το δοκούν. Στην πραγματικότητα, ποινικοποιείται συλλήβδην κάθε κοινωνικός αγώνας, δημιουργείται ένα παράλληλο νομικό και δικαστικό προηγούμενο που αναιρεί όλα σχεδόν πολιτικά δικαιώματα και τις ελευθερίες, ενώ τα κελιά απομόνωσης έρχονται να επιστεγάσουν και την αμφισβήτηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Είναι το όπλο που θα χρησιμοποιήσει μια εξουσία η οποία ήδη εξοντώνει στη φυλακή έναν ανάπηρο άνθρωπο, τον Σ. Ξηρό, είναι η «τελική λύση» στο επίπεδο του σωφρονιστικού πλέγματος που δημιούργησαν οι διάφοροι «τρομονόμοι» των τελευταίων ετών, των «γκρίζων ζωνών» στις οποίες εντάσσεται όποιος και όποια αγωνίζεται, βαφτίζεται ένοχος χωρίς καν δίκη ή με δίκες-παρωδία και τελικά, εξοντώνεται απομονωμένος από τις ίδιες τις ανθρώπινες αισθήσεις.

Οι φυλακές τύπου Γ πρέπει να καταργηθούν άμεσα όπως και οι τρομονόμοι (από τους οποίους προέρχονται τα άρθρα 187 και 187Α του ποινικού κώδικα), μαζί με κάθε έκτακτο, κατασταλτικό μέτρο που «κρύβεται» σε άλλους νόμους. Άμεσα πρέπει να διαλυθούν οι κατασταλτικές δυνάμεις ΜΑΤ-ΥΜΕΤ-ΔΙΑΣ-ΔΕΛΤΑ κ.λπ που ακόμα λειτουργούν σε πλήρη δραστηριότητα, παρά τις προεκλογικές εξαγγελίες της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, μαζί με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών και τις γενικευμένα άθλιες συνθήκες κράτησης στις φυλακές της χώρας.

Α. Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΓΚΥΡΙΑ

1. Στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015 πλατιά εργατικά και λαϊκά στρώματα μαύρισαν τα κόμματα της συγκυβέρνησης ΝΔ – ΠΑΣΟΚ. Εκδήλωσαν την αγανάκτησή τους απέναντι στην βαρβαρότητα της μνημονιακής επίθεσης, ξεπέρασαν εν μέρει το φόβο και τους εκβιασμούς, αναδεικνύοντας τον ΣΥΡΙΖΑ σε πρώτο κόμμα, ενισχύοντας συνολικά την αριστερά. Μετά από 5 χρόνια μεγάλων αγώνων, απαίτησαν να γυρίσει σελίδα, να τελειώνουμε με την λιτότητα και τα μνημόνια.

Το αποτέλεσμα των εκλογών επιβεβαίωσε την διαλυτική κρίση του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, ενώ όξυνε σημαντικά τα προβλήματα και στην ΝΔ. Έτσι η κρίση των κομμάτων της αστικής τάξης που συγκυβέρνησαν και διαχειρίστηκαν την επίθεση φτάνει σε πρωτόγνωρα επίπεδα.

Η οικονομική κρίση που συγκλόνισε τον παγκόσμιο καπιταλισμό το 2007-08 δεν έχει τελειώσει. Η υιοθέτηση της πολιτικής της “ποσοτικής χαλάρωσης” δεν έχει προκαλέσει την ανάπτυξη που ανέμεναν ούτε στις ΗΠΑ, ούτε στην Ιαπωνία και δεν πρόκειται να το κάνει ούτε και στην ΕΕ. Eίτε με Μέρκελ είτε με Ντράγκι, είναι κοινός ο προσανατολισμός στην λιτότητα, τους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, τα πλεονάσματα, στο έδαφος των αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων, με μόνους ωφελημένους τους τραπεζίτες και τους βιομήχανους.

Οι τάσεις υποχώρησης και η κατάρρευση των παραδοσιακών πυλώνων της αστικής διαχείρισης σε όλη την Ευρώπη είναι αποτέλεσμα της τεράστιας δυσαρέσκειας των πλατιών λαϊκών στρωμάτων, της κρίσης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και της συνέχισης της οικονομικής κρίσης. Η κατάσταση αυτή ανοίγει μεγάλες δυνατότητες για την Αριστερά η οποία μπορεί αποφασιστικά να ενισχυθεί εφόσον είναι δύναμη εργατικής χειραφέτησης, συνεπούς αντιΕΕ αγώνα, αντικαπιταλιστικής επαναστατικής προοπτικής. Αλλά ταυτόχρονα υπάρχει τεράστιος κίνδυνος να καλύψουν το πολιτικό κενό ακροδεξιές, εθνικιστικές ακόμα και φασιστικές δυνάμεις, εάν απουσιάσει μια τέτοια παρέμβαση. Την ίδια στιγμή ο φόβος των ευρωπαϊκών ελίτ απέναντι σε μια άνοδο εργατικών και λαϊκών κινημάτων αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής μπορεί να εξηγήσει και το γιατί η ΕΕ σκληραίνει σε τέτοια κλίμακα την πολιτική της απέναντι στην ελληνική κυβέρνηση και διαλέγει το δρόμο του ωμού εκβιασμού.

2. Δεν πέρασε παρά ένα μικρό χρονικό διάστημα για να επιβεβαιωθεί η βασική εκτίμηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην προεκλογική περίοδο: δεν υπάρχει τρίτος δρόμος ανάμεσα στην ρήξη με τους δανειστές, την ΕΕ, τις δυνάμεις του κεφαλαίου από την μια ή την συνέχιση και την διαιώνιση της μνημονιακής επίθεσης από την άλλη. Δεν υπάρχει πολιτική win –win. Δεν υπάρχει πολιτική που να ωφελεί και τους τοκογλύφους και τους εργαζόμενους. Ότι είναι αυταπάτη η λογική ούτε ρήξη-ούτε υποταγή.

 

Η ΕΕ αποδείχτηκε ότι δεν είναι «εταίρος». Ότι αποτελεί βαθιά αντιδραστική πολιτική ένωση των τραπεζιτών και των πολυεθνικών, που δεν διστάζει σε τίποτα μπροστά στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους. Για αυτό χρησιμοποιεί όλα τα μέσα που της δίνουν η συμμετοχή της χώρας μας στην ευρωζώνη και την ΕΕ για να εκβιάσει τον λαό με «πιστωτική ασφυξία» οδηγώντας την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ σε πλήρη άρνηση ακόμα και των «χλωμών» διακηρύξεών της, σε πλήρη υποταγή σε μια πολιτική συνέχισης των μνημονίων, των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων, της σκληρής λιτότητας και της επιτροπείας.

Χωρίς ρήξη με τους δανειστές, χωρίς μονομερείς ενέργειες για τη διαγραφή του χρέους και την αναγκαία ρήξη και έξοδο από ΕΕ-ευρώ, εθνικοποιήσεις των τραπεζών και χτύπημα του κεφαλαίου δε θα περισσέψουν ούτε κονδύλια για παιδεία και υγεία, δε θα υπάρχει δυνατότητα για την προστασία του φυσικού πλούτου και των δημόσιων υποδομών, δε θα είναι ιερές και απαραβίαστες οι ελευθερίες και τα δικαιώματα του λαού.

 

Αυτός ο δρόμος μπορεί να επιβληθεί από εργατικό και λαϊκό κίνημα οργανωμένο και μαχητικό που θα επιβάλλει τη λαϊκή βούληση στην κατεύθυνση της ρήξης και της αντικαπιταλιστικής ανατροπής

(περισσότερα…)

ΧΡΕΟΣ: ΜΗΧΑΝΗ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΛΑΟ

Σαν εργαζόμενοι, βιώσαμε πολύ καλά στις πλάτες μας τις βάρβαρες αντεργατικές πολιτικές στο όνομα του «δημόσιου χρέους» της χώρας. Με απαίτηση των περίφημων δανειστών, για τα συμφέροντα του κεφαλαίου και με αποφάσεις των κυβερνήσεων, είδαμε να καταργούνται κατακτήσεις ενός αιώνα, να ισοπεδώνονται τα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα. Στο όνομα της αποπληρωμής του χρέους υπογράφτηκαν από τις προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις η προσφυγή στο μηχανισμό στήριξης της ΕΕ, ΔΝΤ, ΕΚΤ, οι δανειακές συμβάσεις και όλα τα μνημόνια των προηγούμενων 5 χρόνων. Ψηφίστηκαν 400 περίπου «εφαρμοστικοί» νόμοι, που οδήγησαν στην εργατική γενοκτονία, με την απώλεια του 30-40% του εισοδήματος των εργαζόμενων, με την εκτόξευση της ανεργίας σε 1,5 εκατομμύρια ανθρώπους, με σχεδόν 1 εκατομμύριο απλήρωτους εργαζόμενους, με όλη σχεδόν την εργατική νομοθεσία καταργημένη.

Η εργατική τάξη, τα φτωχά λαϊκά στρώματα, οι νέοι, έχουν πληρώσει ακριβά το χρέος. Το ελληνικό δημόσιο έχει πληρώσει την τελευταία εικοσαετία 334 δις ευρώ σε χρεολύσια και 210 δις ευρώ σε τόκους, πολύ παραπάνω δηλαδή από τα 350 δις που υπολογίζεται το χρέος. Πληρώσαμε το χρέος 2 και 3 φορές, ώρα να πληρώσουν οι τραπεζίτες, οι βιομήχανοι, οι εφοπλιστές και οι πολυεθνικές.

ΔΕΝ ΤΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΜΕ / ΔΕΝ ΤΟ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ

Το χρέος αυτό ούτε το δημιουργήσαμε, ούτε το αναγνωρίζουμε. Διογκώθηκε σε όλες τις χώρες εξαιτίας του πακτωλού των δισεκατομμυρίων ευρώ που δόθηκαν στους τραπεζίτες για να σώσουν τις χρεοκοπημένες τράπεζες, μετά από το σπάσιμο της φούσκας των στεγαστικών και τοξικών δανείων και των δομημένων ομολόγων. Από την έναρξη της σημερινής κρίσης του καπιταλισμού το 2007 το παγκόσμιο χρέος έχει αυξηθεί, σήμερα πλησιάζει τα 400 τρις ευρώ, με πρωταθλητές τις αναπτυγμένες χώρες (ΕΕ, ΗΠΑ, Ιαπωνία κα).

Στην χώρα μας, το χρέος άρχισε ν’ αυξάνεται  ήδη από την δεκαετία του  ’80, όταν το κράτος φορτώθηκε τα χρέη των διαφόρων Ωνάσηδων, Νιάρχων και Ανδρεάδηδων από τα  «θαλασσοδάνεια» που είχαν πάρει τη δεκαετία του ’70.  Συνεχίστηκε με το μεγάλο φαγοπότι των «μεγάλων έργων» της Ολυμπιάδας και των τεράστιων στρατιωτικών εξοπλισμών, με τον υποδιπλασιασμό της φορολογίας του κεφαλαίου και την πλήρη φοροαπαλλαγή  των εθνικών κροίσων της ναυτιλίας, τα νέα δάνεια και τις ιδιωτικοποιήσεις σε κάθε Σάλλα, Λαυρεντιάδη και λοιπούς «επενδυτές».  Και κατέληξε στο έγκλημα των μνημονίων όπου το χρέος εκτοξεύτηκε για να πάνε πάνω από 200 δις ευρώ στις φούσκες των τραπεζιτών.

Η ίδια η συμμετοχή της χώρας μας στην ΕΕ και την ΟΝΕ,  πολλαπλασίασε το χρέος. Τα εμπορικά ελλείμματα μεγάλωσαν, ολόκληροι κλάδοι μαράζωσαν ή καταστράφηκαν, το κεφάλαιο απελευθερωμένο από κάθε φραγμό «πετούσε» όπου μυριζόταν περισσότερα κέρδη και λιγότερους φόρους!

ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΤΙΘΕΤΟΙ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΛΗΡΩΜΗΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ.

Η σημερινή κυβέρνηση κέρδισε τις εκλογές υποσχόμενη διαγραφή του «μεγαλύτερου μέρους» του χρέους. Σήμερα εγκαταλείπει ακόμα και αυτόν τον στόχο αποδεχόμενη την αποπληρωμή του μέσα από «αναδιάρθρωση του χρέους σε συμφωνία με τους δανειστές. Πρόκειται για τεράστια υποχώρηση που νομιμοποιεί και μονιμοποιεί το χρέος, που αποδέχεται τους ασφυκτικούς περιορισμούς των συνθηκών της ευρωζώνης και της ΕΕ για «ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς» και «πρωτογενή πλεονασμάτα», που απειλεί να ακυρώσει κάθε υπόσχεση ακόμα και για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, για δημόσια υγεία, παιδεία, κοινωνική ασφάλιση, για τερματισμό της μνημονιακής πολιτικής της λιτότητας, των απολύσεων και των περικοπών, των «διαρθρωτικών» αλλαγών σε βάρος της εργαζόμενης κοινωνικής πλειονότητας και σε όφελος του μεγάλου κεφαλαίου και των εργοδοτών.  Η αναγνώριση του χρέους αποτελεί ένα βασικό κρίκο στον κατήφορο της αποδοχής της αντιδραστική πολιτικής από την σημερινή κυβέρνηση.

ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ: Η ΜΟΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Το χρέος είναι θηλιά που πνίγει τα εργατικά, κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα της λαϊκής πλειοψηφίας. Στερεί το δικαίωμα του λαού να αποφασίζει κυρίαρχα για το μέλλον του. Η επιταγή της αποπληρωμής του υπονομεύει κάθε δυνατότητα άσκησης μιας άλλης πολιτικής με κέντρο την ικανοποίηση των εργατικών-λαϊκών συμφερόντων, αποτελεί τείχος στο οποίο προσκρούει κάθε εργατική διεκδίκηση. Με τρόικα ή απευθείας υποταγή στις ΕΚΤ- ΕΕ-ΔΝΤ, με μνημόνιο ή με νέο πρόγραμμα ή «γέφυρα», με «συμβόλαιο» ή «συμφωνία» στα πλαίσια της φυλακής του χρέους, του ευρώ και της Ε.Ε., θα βρισκόμαστε σε ένα διαρκές αδιέξοδο και σε τροχιά αντιλαϊκών μέτρων.

Γι’ αυτό είναι απαραίτητο σήμερα το εργατικό και λαϊκό κίνημα να παλέψει αποφασιστικάκαι να διεκδικήσει:

– Ούτε ευρώ για το χρέος. Στάση πληρωμών προς τους «δανειστές». Άμεση και μονομερής διαγραφή όλου του χρέους.

– Άμεση κατάργηση όλου του μνημονιακού πλαισίου, των δανειακών συμβάσεων και των εφαρμοστικών νόμων. Καμία συμφωνία και νέο πρόγραμμα με ΕΚΤ-ΔΝΤ-ΕΕ, απειθαρχία στο σύμφωνο σταθερότητας της Ε.Ε., κανένας «ισοσκελισμένος» ή «πλεονασματικός» προϋπολογισμός λιτότητας.

– Άμεσα μέτρα ουσιαστικής βελτίωσης της ζωής των εργαζομένων. Να γυρίσουν πίσω όλοι οι απολυμένοι, προσλήψεις και αυξήσεις τώρα στους μισθούς, με πρώτο μέτρο την άμεση άρση όλων των μειώσεων και περικοπών που επιβλήθηκαν από το 2009 από τα μνημόνια.

– Σύγκρουση, ρήξη και αποδέσμευση από ευρώ-ΕΕ.

– Εθνικοποίηση των τραπεζών που έχουν «διασωθεί» και πληρωθεί με δις από τα λεφτά των εργαζομένων και του λαού, χωρίς αποζημίωση για τους μετόχους και κάτω από τον έλεγχο των εργαζόμενων.

– Εργατικός και λαϊκός έλεγχος παντού,  από τις τράπεζες και τα ΜΜΕ, έως τις μεγάλες επιχειρήσεις και το κράτος, για να περάσει πραγματικά ο πλούτος και η εξουσία στα χέρια των εργαζόμενων.

Παλεύουμε να δημιουργηθεί ένα μεγάλο κοινωνικό μέτωπο, που θα απαιτεί την μη αναγνώριση και τη διαγραφή όλου του χρέους. με το οργανωμένο εργατικό κίνημα στο κέντρο του. Εργαζόμενοι και νεολαία, διανοούμενοι και αγρότες, αυτοαπασχολούμενοι και επιστήμονες, να ξεκινήσουμε μια μεγάλη μάχη για τη διαγραφή του χρέους. Μαζί με τους λαούς και τους εργαζόμενους της Ευρώπης, να φωνάξουμε:Διαγράψτε το χρέος – όχι τις διεκδικήσεις μας!

 

Κατεβάστε την προκήρυξη σε pdf έγχρωμη ή ασπρόμαυρη .

Διαγραφή του χρέους οριστική – είναι η απάντηση η εργατική (αρχείο .pdf, 677KB),  2 Μάρτη 2015

Διαγραφή του χρέους οριστική – είναι η απάντηση η εργατική(ασπρόμαυρο) (αρχείο .pdf, 935KB),  2 Μάρτη 2015